یا جبار
رفتن تا انتهای بنیاد آرزوست
ماندن با تک درختان سزاست
نیک بودن خود پیدای شباست
فریاد در ته چاه ماناست
ندانم که چه دانی راست
این هم درماندگی از ماست
راهی بهنه نهیم فرق ساخت
پیاده و سواره همراه شماست
راستای قضا را شناسیم کجاست
کمی در کار او جستجو رواست
این سخن چون بند ناب 1ست
از گوهری تا شبتاب مبتلاست
آهی نه به بند طناب جفاست
گاهی رفتن هم دوا نساخت
برچسب:
نویسنده: کارن نیکفر